فشار از عقب، کارتون از محسن ظریفیان  علی هر وقت که طرف را می‌دید حتماً یک بدشانسی می‌آورد. نه او را می‌شناخت نه کارش را می‌دانست نه سوادش را نه هیچ چیز دیگری در مورد او. فقط یک‌بار شنیده بود که یک نفر از آن‌طرف خیابان صدایش کرده بود و اسمش کریم بود. …

فشار از عقب، کارتون از محسن ظریفیان  علی هر وقت که طرف را می‌دید حتماً یک بدشانسی می‌آورد. نه او را می‌شناخت نه کارش را می‌دانست نه سوادش را نه هیچ چیز دیگری در مورد او. فقط یک‌بار شنیده بود که یک نفر از آن‌طرف خیابان صدایش کرده بود و اسمش کریم بود. …

فعالیت با روز آنلاین یادآور خاطرات من از دوره نخست آغاز فعالیت روزنامه نگاریم در داخل ایران با روزنامه های نشاط و عصرآزادگان است؛ روزنامه هایی که شعارشان روزنامه جامعه مدنی بود. روزنامه نگاری مستقل از دولتها در فضایی باز برای روزنامه نگاران جوانی که …

روز برای من شروع دوباره به معنای واقعی اش بود. یک شب سرد اواخر پاییز سال ۸۲، مهرآباد تهران را به مقصدی نامعلوم ترک کرده بودم. نه اینکه مقصد آن پرواز نامعلوم بود، مقصد من وزندگی ام نامعلوم بود. نه می دانستم کجا می مانم، نه می دانستم چه می کنم، آینده …

هرچه صدای پایم در غربت کهنه تر می شود، یاد و خاطرات وطن دامنگیر تر؛ خاطراتی که نه تنها به زنده بودنم، که به ایرانی بودنم گواهی می دهند.آری، هیچگاه تا بدین پایه، ایرانی نبوده‌ام. و این حس بالندگی و غرور وقتی بیشتر می شود که خود را در جمع چراغدارانی می …

روزآنلاین، تقریبا در روزهای آخر دولت دوم سیدمحمدخاتمی و روی کار آمدن محموداحمدی نژاد در سال ۸۴ شکل گرفت. چند ویژگی، روزآنلاین را از شماری از وب سایت های مشابه متمایز می‌کند. اول آنکه تقریبا همه کسانی که این مجموعه را راه اندازی کردند از روزنامه …

میرزا صالح شیرازی، پسر حاجی باقر خان کازرونی شیرازی، در سال ۱۲۳۰ هجری و به دستور عباس میرزا نایب‌السلطنه، به لندن فرستاده شد و سه سال و نه ماه و بیست روز بعد، به ایران بازگشت؛ سوغات انگلیس میرزا صالح که سال‌ها بعد، به تاریخ دوشنبه ۲۵ محرم‌ سال ۱۲۵۳ …

بنیان‌گذاران “روزآنلاین” از درخشان‌ترین چهره‌های روزنامه‌نگاری ایران هستند. درحالی‌که می‌توان بی‌ثباتیِ نهادهای رسانه‌ای مستقل را از مهمترین ضعف‌های تاریخ روزنامه‌نگاری ایران دانست اما بنیانگذاران روزآنلاین رسانه‌ای را راه‌اندازی کردند که …

“روز” به شماره‌ی ۲۰۰۰ خود رسید. از اردیبهشت ۱۳۸۴ تا اینک (آبان ۱۳۹۲) راه طولانی و کوتاهی طی شده است T راهی پارادوکسیکال (متناقض). طولانی؛ چرا که فراتر از عمر ۸ سال و نیمه، این زمان برای یک روزنامه‌ی ایرانی ـ آن‌هم در این هنگامه‌ی سیاسی ـ …

پس از ۲۴ سال با آمدن حسین شریعتمداری و یارانش از کیهان ورزشی رانده شدم. کیهان ورزشی جایگاهی بود که زیر دست دکتر صدرالدین الهی، کاظم گیلانپور و زنده یادان مهدی دری و اسداللهی در حدتوان قلمزنی ورزشی آموختم. سپس در رسانه های دیگری چون جامعه، توس و …

تا وقتی در ایران هفته‌ای یکی دو طرح به مطبوعات میفروختم انگیزه‌ای برای رفتن نداشتم… می‌توانستم سال‌ها از آلودگی هوا شکایت کنم اما به زندگی ادامه بدهم، می‌توانستم هر روز در پیاده‌رو جلو خانه با موتور تصادف کنم و باز به صحت قوانین راهنمایی و …

۱ـ نخستین بودن هماره مسوولیتی سنگین دارد. تو قدم در راهی گذاشته‌ای که پیش از تو کسی وارد آن نشده بود. راه را برای عده‌ای باز کرده‌ای که پیش از آن به چنین راهی فکر نکرده بودند یا اگر کرده بودند هم جرأت یا امکان عملی کردنش را نداشتند. روزگاری، تنها …

هرگز تا بدین اندازه سخت نبوده نوشتن برای من که حرفه ام نوشتن است. حس غریبی است و حتی عجیب با ملغمه ای از احساسات ضد و نقیض. شادی و غم. افتخار، غرور و عذاب وجدان. “شادی” زیستن تجربه ۲ هزاره شدن یک رسانه، اتفاقی نادر در تمام عمر روزنامه …

اولین شبی که برای روز کار کردم، در اردیبهشت ۱۳۸۴ بود. آن وقت، پسرم ۵ ساله بود و الان، ۱۳ سال دارد. در این ۸ سال من هم، مانند او، با روز زندگی کرده ام. خیلی وقت ها با خواندن طنزهایش خندیده ام، یا با مصاحبه هایش - مثلا با خانواده های کشته شدگان بعد از …

نوشتن درباره شماره دوهزار رسانه ای که تحریریه به مفهوم سنتی ندارد و در فضای مجازی جاری است اندکی سخت و غریب است برای این که معمولا این شماره ها بهانه اند برای نوستالژی‌بازی و احساساتی شدن و بازگویی خاطرات، در حالی که رسانه دیجیتالی ضد خاطره و …

بگذارید مقداری صریح بگویم و یک اعترافی بکنم. قبلن که جوان تر بودم و دو تا مطلب از من کار می شد و چند تایی مصاحبه می کردم، زمان هایی می رسید که دیگر خدا را هم بنده نبودم که قدیمی های روزنامه نگاری در ایران یک مشت پیر و پاتال از کارافتاده هستند که هرچه …

من تازه شمار روزهای حضورم در روزآنلاین سه رقمی شده و حالا قرار است به مناسبت شماره دو هزارم بنویسم. انصاف بدهید که اصلا آسان نیست، تازه من نه تنها جدیدترین عضو تحریریه، که کم سن و سال‌ترین هم هستم. خودم هم مشتاقم تا داستان این دو هزار شماره را که در …

در یک جمع خانوادگی به مناسبت سفر یکی از اعضای خانواده، صحبت از کشور هندوستان و عجایب و غرایب آن بود. دختر ۱۲ ساله صاحبخانه که ظاهرا مشغول درسی خواندن بود، ناگهان سرش را از روی کتاب بلندکردو با هیجان گفت: مردم کشور هند گاو پرستند. مادر چشم غره ای به …

روزنامه الکترونیکی روز به شماره ۲۰۰۰ رسیده و این استمرار را باید به اداره کنندگان، خبرنگاران و تمامی همکاران این رسانه معتبر تبریک گفت. سایت روزآنلاین از بهار سال ۱۳۸۴ و درحالیکه اصلاحات در ایران به خزان خود رسیده بود، با همکاری جمعی از روزنامه …

اگر درباره ی هیات های عزاداری می گوییم و از مداح که ستاره ی خیمه های سیاه است و از اینکه هیات های مذهبی سرجمع و از صفویه به بعد در خدمتِ خداوندگارانِ قدرت بوده اند، چه از جنس تاجدار و چه عمامه دار و اینکه می گوییم تکایا و سنت مداحی در خموشی و جمود …

روز ۲۰۰۰ روزه می شود و یاد به اولین روزهایمان در جهان سایبری می برد. سال ۱۳۸۲ « تریبون فمینیستی» را در مرکز فرهنگی زنان به همت اعضای روزنامه نگارمان راه انداخته بودیم . بابضاعتی نه چندان چشمگیرو با شگفتی نه چندان کم از حضور در فضای سایبری که خیلی …

گاهی اوقات یک چیزهایی که باید باشد نیست، غیب می‌شود. مثلِ پیدا کردنِ جایی راحت و حرفه‌ای برای نوشتن و حرف زدن. در روزهای اول هر جا که دست می‌گذاشتیم یا یک برچسپ به آن‌جا چسپبده شده بود و یا یک برچسپ به خود ما چسپبده شده بود و خودمان خبر نداشتیم. این …

“آدم‌بر” گفته بود خیالت راحت، پایت به زمین نمی‌رسد و من در اولین زمین خوردن توی آن چهل دقیقه نفس‌گیر و سرد، تا زیر زانو خیس خیس شده بودم. همراهِ کم سن و سال، آنقدر از خطر تیراندازی ماموران گفته بود که خیلی دل نگران یخ‌زدگی انگشتان پا …

کار کردن در یک رسانه حرفه‌ای شاید برای آدم کم تجربه‌ای‌‌‌ مثل من سخت‌ترین کار دنیا باشد. خصوصاً زمانی که باید تولیدی در این عرصه داشته باشید که بتواند برای دو سبک زندگی‌ و دو جامعه مفید و جذاب باشد. برای من همکاری با هنر روز شانس آموختن از شریف‌ترین …